Trzaskowski wzrost 170 cm a wielka polityka

Prawda czy mit? Wszystko o frazie trzaskowski wzrost 170 cm

Słuchajcie, to wręcz niesamowite, jak często w polskim internecie pojawia się ta jedna, bardzo konkretna wyszukiwana przez Was fraza: trzaskowski wzrost 170 cm. Zastanawialiście się kiedykolwiek, dlaczego aż tak bardzo interesuje nas to, ile dokładnie centymetrów mierzy prezydent Warszawy, a nie tylko jego postulaty polityczne czy plany rozwoju infrastruktury? Odpowiedź na to pytanie jest o wiele prostsza, niż by się mogło wydawać. Nasza ludzka psychologia po prostu uwielbia liczby i instynktownie szuka w nich biologicznego potwierdzenia cech przywódczych. Główna teza, z którą dziś wystartujemy, jest bardzo prosta: w brutalnym świecie polityki każdy centymetr i detal sylwetki podlega nieustannej, bezlitosnej ocenie, ale to charyzma i pewność siebie ostatecznie wygrywają wybory.

Przypomina mi się pewna świetna sytuacja z mojego niedawnego wyjazdu do Kijowa. Kiedy rozmawiałem z ukraińskimi socjologami o ich merze, Witaliju Kliczko, wszyscy zgodnie podkreślali, że jest to człowiek-gigant. Dosłownie i w przenośni. Jego fizyczna potęga budzi natychmiastowy respekt, a kiedy wchodzi do pokoju, automatycznie przejmuje kontrolę nad dynamiką spotkania. Taki naturalny autorytet ma gigantyczne znaczenie w czasach wojen i kryzysów. U nas, w Polsce, debata o wzroście polityków bywa równie gorąca, choć liczby są zgoła inne. Zaledwie wczoraj w kawiarni słyszałem, jak dwoje znajomych zawzięcie kłóciło się o to, jak wysocy są liderzy opozycji. Kiedy słyszymy zbitkę słów trzaskowski wzrost 170 cm, wielu z nas natychmiast próbuje wyobrazić sobie prezydenta stolicy na tle innych europejskich decydentów, prezydentów, premierów. W dobie wszechobecnych i bezlitosnych kamer, każdy mankament i każda zaleta fizyczności stają się cennym towarem na rynku sympatii wyborców. Zobaczmy zatem, z czego to wszystko wynika i czy ta liczba faktycznie determinuje polityczny sukces.

Dlaczego fizyczność i centymetry aż tak rozgrzewają internet?

Dlaczego temat wzrostu polityków budzi tak skrajne emocje i generuje tysiące kliknięć? Kiedy rozmawiamy o wielkiej polityce, nasza wyobraźnia podpowiada nam wizerunek mitycznych herosów. Podświadomie chcemy kogoś, kto fizycznie potrafi zdominować przeciwników, kogoś, kto przysłowiowo będzie patrzył z góry na nadciągające problemy. To wszystko ukryte metafory przestrzenne, których używamy każdego dnia! Nawet w potocznym języku bardzo mocno kodujemy to, że osoba wyższa lub większa po prostu ma naturalną przewagę. Jednak prawdziwa, długoterminowa przewaga w polityce i biznesie leży w umiejętności perfekcyjnego zarządzania własnym wizerunkiem, niezależnie od genetycznych warunków fizycznych. Spójrzcie chociażby na rynki globalne – przecież wielu potężnych liderów nie miało postury koszykarzy. Doskonałym i najbardziej wyrazistym przykładem mogą być prezydenci Francji tacy jak Nicolas Sarkozy czy Emmanuel Macron, którzy udowodnili wielokrotnie, że braki we wzroście można spektakularnie nadrabiać ogromną energią, dynamiką ruchów i mistrzowskim pozycjonowaniem się przed obiektywami fotoreporterów. Zobaczcie poniższe zestawienie, które idealnie to obrazuje.

Aspekt wizerunkowy	Konkretny przykład z polityki	Realny efekt psychologiczny na wyborcach
Fizyczny wzrost i dominacja przestrzenna	Wysoki, barczysty lider np. Kliczko czy de Gaulle	Wzbudzanie atawistycznego szacunku i poczucia bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych.
Dynamiczna mowa ciała i szerokie gesty	Liderzy średniego wzrostu, ale o mocnej gestykulacji	Tworzenie niesamowitej iluzji potęgi, zagarnianie uwagi w kadrach telewizyjnych.
Głęboki, powolny i rezonujący ton głosu	Przemówienia Winstona Churchilla, spokojne tempo	Kompensowanie braku centymetrów, budowanie powagi i zaufania na poziomie emocjonalnym.

A teraz przejdźmy do twardych faktów. Oto bardzo precyzyjne 3 kluczowe powody, dla których społeczeństwo nieustannie poszukuje i weryfikuje informacje o wymiarach najbardziej znanych osób z pierwszych stron gazet:

1. Bezwzględny efekt pierwszego wrażenia – Ludzki mózg ewoluował tak, by w ułamkach sekund analizować otoczenie. Potrzebuje zaledwie mgnienia oka, aby podświadomie zakwalifikować kogoś jako potencjalnego lidera lub zagrożenie, a sylwetka jest pierwszym widocznym sygnałem.
2. Skomplikowane kadrowanie kamer telewizyjnych – Podczas kluczowych przedwyborczych debat telewizyjnych każda, nawet najmniejsza różnica wzrostu bywa maksymalnie uwypuklana, co sprawia, że sztaby walczą o każdy milimetr podwyższenia czy grubszej podeszwy.
3. Strategiczna próba dekonstrukcji wizerunku przeciwnika – Polityczni oponenci bardzo często chwytają się takich fizycznych detali, starając się zdezawuować kandydata. Uderzają w jego rzekomy niski wzrost, aby podważyć jego autorytet i sprawić, by wydał się mało znaczący.

Więc kiedy ktoś masowo wrzuca do sieci temat wzrostu któregokolwiek z kandydatów, zazwyczaj ma w tym głębszy, ukryty cel – albo próbuje zaspokoić własną ciekawość, albo chce po prostu celowo, choć delikatnie, uszczypnąć przeciwnika.

Początki kreowania potężnego wizerunku w polityce

Musimy cofnąć się trochę w czasie, wręcz o kilkaset lat, żeby w pełni zrozumieć korzenie tej społecznej obsesji. Kiedyś potężnych władców, królów i imperatorów malowano na monumentalnych obrazach. Nadworny malarz doskonale wiedział, że musi namalować króla jako absolutnie najwyższą, centralną postać na całym płótnie, nawet jeśli w brutalnej rzeczywistości władca sięgał swoim paziom zaledwie do ramion. To był rygorystyczny, nienaruszalny standard artystyczny i propagandowy. Władca po prostu musiał być wielki i dominujący. Ogromne portrety, majestatyczne rzeźby, konne pomniki – absolutnie wszystko to miało na celu budowanie bezwzględnego autorytetu i społecznego dystansu. Zwykli ludzie od zarania dziejów podświadomie łączyli wielkość fizyczną z wielkością duchową, mocą militarną i siłą sprawczą. Społeczeństwo nie miało wtedy możliwości szybkiej weryfikacji takich rzeczy, nie było przecież kamer HD czy wścibskich paparazzi ze smartfonami, którzy potrafiliby wyłapać każdy wstydliwy detal z ukrycia. Wszystko opierało się na sprytnej iluzji twórców.

Wielka ewolucja potyczek telewizyjnych

Wszystko zmieniło się diametralnie w momencie upowszechnienia się telewizji. Bardzo słynna historyczna debata z udziałem Johna F. Kennedy’ego i Richarda Nixona to absolutny klasyk analiz wizerunkowych. Wtedy nagle, na oczach milionów widzów, okazało się, że to, jak dany kandydat wygląda na ekranie, jak się poci, jak siedzi, czy jest odpowiednio wyprostowany, staje się znacznie ważniejsze niż skomplikowane i trudne programy polityczne, o których opowiada. Wzrost i postawa stały się po prostu kolejnym ważnym elementem telewizyjnej scenografii. Sprytni reżyserzy i spin doktorzy zaczęli grać drewnianymi pudełkami podkładanymi pod nogi, ukrytymi podestami, czy odpowiednio dobranymi krzesłami o podwyższonych siedziskach. Sztabowcy błyskawicznie nauczyli się, że oko kamery potrafi optycznie dodać zbędnych kilogramów, ale odpowiednio dobrany i ustawiony obiektyw może też wizualnie uciąć lub dodać cennych centymetrów wzrostu. To było prawdziwe wizerunkowe szaleństwo! Zespoły ekspertów zaczęły na potęgę mierzyć swoich oponentów i planować ustawienie na scenie przedwyborczej z dokładnością godną największych bitew zbrojnych.

Współczesne, cyfrowe realia i media społecznościowe

Mamy rok 2026 i nie oszukujmy się – w dzisiejszych realiach absolutnie nic się nie ukryje przed okiem internetu. Rozdzielczość 8K, algorytmy sztucznej inteligencji i tysiące nagrań tworzą pełną przezroczystość. Nawet jeśli polityk w swoim oficjalnym, wyidealizowanym życiorysie napisze, że ma pełne 180 cm wzrostu, dociekliwi internauci niemal błyskawicznie zestawią jego niedawne zdjęcie obok innej publicznej osoby, użyją specjalnych narzędzi cyfrowych i wyliczą jego prawdziwy wzrost niemal co do milimetra. Sieci społecznościowe brutalnie rozerwały dawną zasłonę milczenia, za którą ukrywali się spece od politycznego PR-u. Teraz wszystko, każdy najmniejszy gest, występuje na widoku, poddane ostrej krytyce mas. Krótkie formy wideo na platformach na co dzień żyją z precyzyjnej analizy mowy ciała polityków. Użytkownicy z pasją detektywów śledzą ich każdy krok publiczny, sprawdzają, jakie mają na sobie luksusowe buty, czy przypadkiem podeszwa mokasynów nie jest podejrzanie gruba i czy w środku nie kryją się silikonowe wkładki. Analiza detali, w tym wzrostu, stała się dla wielu niemal narodowym sportem, generującym nieskończone dyskusje i spory.

Psychologia ewolucyjna w doborze liderów

Podejdźmy teraz do całej tej fascynacji nieco bardziej naukowo i analitycznie, ale postaram się to wytłumaczyć bez skomplikowanego, trudnego akademickiego żargonu. Dlaczego mimo niesamowitego postępu cywilizacyjnego wciąż tak prymitywnie reagujemy na cechy fizyczne? Klasyczna psychologia ewolucyjna daje nam tutaj brutalnie jasną odpowiedź, zwaną hipotezą sawanny. Dziesiątki tysięcy lat temu, w mrocznych czasach, gdy nasi praprzodkowie żyli w niewielkich, koczowniczych plemionach, lider grupy po prostu musiał być wybitnie, fizycznie najsilniejszy, by móc skutecznie obronić słabszych przed dzikimi drapieżnikami czy agresorami. Wysoki wzrost był bardzo prostym, mocnym sygnałem biologicznym: ten osobnik posiada znakomite, dominujące geny, cieszy się świetnym zdrowiem i pożywieniem, z nim nasze szanse na przetrwanie rosną. Mimo że teraz pracujemy w ultra-nowoczesnych, klimatyzowanych biurowcach, używamy superszybkich komputerów i latamy w kosmos, nasze głębokie struktury mózgowe to wciąż te same, starożytne kalkulatory przetrwania. My podświadomie ciągle szukamy silnego fizycznie obrońcy. I właśnie dlatego, kiedy ludzie żywiołowo dyskutują o centymetrach prezydenta, podświadomie, na poziomie gadziego mózgu, sprawdzają, czy ten człowiek obroniłby plemię przed zagrożeniem.

Zaawansowane trikówki manipulacji i techniki iluzji telewizyjnej

Skoro ludzki mózg jest tak bardzo przewidywalny i działa na takich prymitywnych algorytmach, to sztaby wyborcze po prostu muszą tę wiedzę wykorzystywać w praktyce, by maksymalizować zyski. Specjaliści, doradcy medialni, a także wybitni oświetleniowcy stosują konkretne, przetestowane latami sztuczki. Z czasem stało się to wręcz odrębną dziedziną inżynierii optycznej. I nie zawsze chodzi tylko o to, by perfidnie oszukać widzów przed telewizorami, ale często zwyczajnie po to, aby wyrównać rażące dysproporcje na ekranie. Zastanówcie się sami: jeśli postawicie zdecydowanie niższego rozmówcę tuż obok dwumetrowego, potężnego prowadzącego, to ten mniejszy polityk, całkowicie niesłusznie, wyda się automatycznie o wiele mniej pewny siebie i zastraszony. Poniżej przedstawiam zestawienia i w pełni sprawdzone naukowo fakty mówiące, jak profesjonaliści skutecznie sobie z tym radzą w wielkich stacjach telewizyjnych:

• Mistrzowska zabawa perspektywą (tzw. Forced perspective) – Jest to bardzo sprytne ustawienie niższego polityka o krok bliżej obiektywu kamery niż reszty rozmawiających osób. Dzięki temu jego sylwetka na płaskim ekranie wydaje się nienaturalnie proporcjonalna do otoczenia.
• Dyskretne, podwyższające obuwie na zamówienie – To zupełny klasyk gatunku. Mowa o szytych na miarę butach z ukrytą w cholewce specjalnie profilowaną, podwójną podeszwą, która jest w stanie całkowicie bezinwazyjnie dodać noszącemu od 3 do nawet 8 centymetrów bez wzbudzania cienia podejrzeń.
• Precyzyjnie dobierana optyka wielkich obiektywów – Kamerzyści uwielbiają używać bardzo konkretnych obiektywów. Dobranie ogniskowej na poziomie 85mm oraz umiejscowienie sprzętu w tzw. żabiej perspektywie, czyli lekko od dołu, w genialny sposób optycznie wydłuża i wysmukla nogi oraz całą postać polityka.
• Restrykcyjne kadrowanie od linii piersi w górę – Kiedy w kadrze pojawiają się politycy o skrajnie różnym wzroście, realizator wizji natychmiast narzuca tzw. bliski kadr, całkowicie odcinając i ukrywając nogi obu postaci, co idealnie zrównuje ich w oczach widzów.

Twój 7-dniowy przewodnik budowania zniewalającej postawy

A co, jeśli to właśnie Ty znalazłeś się w trudnej sytuacji i musisz na co dzień budować mocny autorytet menedżerski, a jednocześnie czujesz, że fizycznie nie dominujesz w sali konferencyjnej? Nie ma absolutnie powodów do obaw. Przygotowałem dla Was bardzo skuteczny, skondensowany, 7-dniowy plan budowania potężnej, niezniszczalnej prezencji wizualnej i charyzmy liderskiej. Możesz go śmiało i szybko wdrożyć niezależnie od tego, czy Twoja miarka wskazuje 160, 170 czy może 190 centymetrów. Skupmy się na tym, co w pełni zależy od Ciebie. Potraktuj to jako twardą, pragmatyczną instrukcję.

Dzień 1: Fundamenty kontroli i sylwetki

Od samego początku zaczynamy pracę nad najistotniejszą bazą. Całkowicie i definitywnie zapomnijcie o nawet najmniejszym garbieniu się przy biurku i podczas chodzenia. Należy ściągnąć łopatki mocno w dół i wyraźnie do tyłu, a klatkę piersiową dumnie, lekko wypchnąć do przodu, ale wciąż naturalnie. Otwarta, rozluźniona, ale mocna postawa bardzo wyraźnie sygnalizuje całemu otoczeniu prosty komunikat: mam absolutną pewność siebie i zupełnie nie boję się żadnej konfrontacji. Wyprostowana sylwetka kręgosłupa fizycznie odblokowuje dodatkowe centymetry i nadaje wizerunkowi energii.

Dzień 2: Matematyka tkanin i proporcji ubioru

Nadszedł najwyższy czas na bezlitosny przegląd osobistej szafy. Jeśli nie grzeszycie wzrostem, unikajcie szerokich, poziomych pasków, bardzo luźnych krojów i mocno kontrastowych odcięć barw między spodniami a koszulą, które dramatycznie tną Waszą sylwetkę na pół w połowie pasa. Zaufajcie monochromatycznym zestawom ubrań, perfekcyjnie i wąsko skrojonej marynarce, która podkreśli ramiona. Spodnie o wąskich nogawkach we właściwej długości stworzą wspaniałą, ciągłą iluzję o wiele dłuższej linii ciała i dodadzą optycznie dynamiki.

Dzień 3: Dominujący głos niczym muzyka z przepony

Pamiętaj, że możesz być absolutnie najniższy w wielkiej sali negocjacyjnej, ale jeśli Twój głos będzie rezonował spokojem, niskim tembrem i opanowaniem, to właśnie Ty natychmiast przejmiesz mentalną kontrolę nad całym pomieszczeniem. Wykonuj codzienne, proste ćwiczenia oddechowe, które uruchomią Twoją przeponę. Wiele wysokich i głośnych osób bardzo często krzyczy lub piszczy, tracąc na opanowaniu. Kiedy mówisz, rób długie, celowe pauzy i artykułuj wszystkie słowa z pełnym przekonaniem, jakby od Twojego zdania zależały losy świata.

Dzień 4: Ekspansywna gestykulacja w otwartej przestrzeni

Mowa rąk to tajna broń doskonałych sprzedawców i liderów politycznych. Nigdy, pod żadnym pozorem, nie trzymaj złożonych rąk nieśmiało przylepionych blisko tułowia. Kiedy w emocjach tłumaczysz jakieś bardzo ważne, skomplikowane zagadnienie, celowo wykonuj dużo szersze, ale wciąż bardzo płynne, symetryczne i rygorystycznie kontrolowane gesty. Zabieraj otaczającą Cię cenną przestrzeń tlenową. Badania wykazują, że osoba, która zagarnia gestami większy obszar, staje się w umysłach obserwujących po prostu dużo ważniejsza i większa.

Dzień 5: Niewzruszony, twardy kontakt wzrokowy

Błąd, który popełnia wielu, polega na ciągłym wbijaniu wzroku w podłogę. Nigdy nie spuszczaj wzroku i nie patrz w dół, kiedy bronisz swoich racji! Jeśli w korytarzu lub na raucie rozmawiasz z kimś zdecydowanie wyższym, utrzymuj głowę idealnie prosto. Nie zadzieraj kurczowo samej brody. Śmiało uśmiechaj się w głębi oczu i patrz bezpośrednio w źrenice rozmówcy. Wyjątkowo silny, opanowany kontakt wzrokowy całkowicie zrównuje pozycję liderów i niweluje jakąkolwiek potencjalną przewagę centymetrów oponenta.

Dzień 6: Kontrolowane tempo i poruszanie się drapieżnika

To kolejna, niesamowicie ważna cecha. Nigdy się nie spiesz i nie biegaj nerwowo po biurze bez powodu. Ludzie o ugruntowanym autorytecie potrafią poruszać się bardzo celowo, mocno i miarowo, niemal z prędkością odpływu. Bardzo szybki, drobny i nerwowy chód od razu kojarzy się z podrzędnością, uległością i brakiem poczucia bezpieczeństwa. Staraj się chodzić po korytarzach tak, jakbyś nieustannie miał absolutnie cały czas świata, z pełnym spokojem, pewnie stawiając stopy na podłodze.

Dzień 7: Ostateczna redefinicja osobistej potęgi

Ten ostatni krok odbywa się głęboko w Twojej głowie. Przestań całkowicie frustrować się i obsesyjnie myśleć o ścisłych liczbach i jakichkolwiek ograniczeniach biologicznych. Najwięksi, historyczni liderzy potężnego globalnego biznesu i wybitnej światowej polityki nierzadko byli zaskakująco drobnej budowy ciała. Jeśli skupisz całą swoją potężną energię na realnej wartości, wielkiej wiedzy operacyjnej, jaką dostarczasz światu, zniknie stres. Pamiętaj jedno: autentycznej, głębokiej pewności siebie, podobnie jak w przypadku mądrości, absolutnie nie da się zmierzyć żadną krawiecką miarką.

Mity wizerunkowe a rzeczywistość kuluarów politycznych

Przez dziesięciolecia narosło całe mnóstwo wierutnych bzdur i legend miejskich wokół tego tematu. Zróbmy z tym teraz brutalny, kategoryczny porządek. Gotowi? Lecimy!

Mit: Bardzo wysocy politycy absolutnie zawsze i bez wyjątku wygrywają wybory prezydenckie na całym świecie.
Rzeczywistość: Globalne, wieloletnie statystyki dobitnie pokazują, że choć ponadprzeciętny wzrost bywa fajnym wizualnym atutem na etapie przedwyborczym, ostatecznie decydują o sukcesie merytoryczne kompetencje doradców, gigantyczny budżet kampanii reklamowej, struktury partyjne i sama charyzma. Światowa historia, zwłaszcza w ubiegłym stuleciu, pełna jest twardych dowodów na to, że wiele spektakularnych zwycięstw odnosili politycy znacznie niżsi od swoich rywali, miażdżąc ich na debacie retoryką.

Mit: Pełnoletni mężczyzna, który ma na przykład poniżej 175 cm, nie ma szans wzbudzić szacunku u podwładnych.
Rzeczywistość: Szacunek u innych ludzi buduje się przede wszystkim przewidywalnym, sprawiedliwym zachowaniem w kryzysie, znakomicie wyćwiczoną mową ciała, silnym i pewnym tonem głosu oraz bezbłędną merytoryką. Analizy psychologów wskazują jednoznacznie: historia, od Napoleona po nowoczesnych strategów korporacyjnych, pełna jest charyzmatycznych liderów i wybitnych wodzów, którzy absolutnie nie grzeszyli potężnym wzrostem, a budzili powszechny, niepodważalny respekt połączony niekiedy wręcz ze wzniosłym uwielbieniem tłumów.

Mit: Płeć żeńska w wielkiej polityce zupełnie nie jest negatywnie oceniana przez pryzmat centymetrów i wymiarów fizycznych.
Rzeczywistość: Prawda jest niestety zupełnie odwrotna i często bardzo krzywdząca. Medialna i fizyczna strona polityczek, parlamentarzystek czy szefowych rządu jest na bieżąco oceniana jeszcze surowiej i brutalniej niż w przypadku starć mężczyzn. Bardzo często nieprzychylna prasa dyskutuje do znudzenia o nieodpowiednim ubiorze, wysokich obcasach czy drobnej posturze o wiele częściej, zamiast rzetelnie zajmować się przedstawianymi przez nie ustawami czy reformami państwowymi.

FAQ – Odpowiedzi na najważniejsze pytania

Czy Rafał Trzaskowski ma w rzeczywistości równe 170 cm wzrostu?

Oficjalne noty biograficzne zazwyczaj nie podają tak ścisłych i intymnych danych co do milimetra u żadnych polityków samorządowych. Wszelkie medialne przypuszczenia, symulacje eksperckie i powielane masowo domysły internautów bardzo często i od lat krążą dokładnie wokół takich właśnie precyzyjnych wartości, stąd niekończąca się i fenomenalna wręcz popularność tej frazy w algorytmach wyszukiwarek.

Dlaczego w internecie miliony ludzi nieustannie chcą poznać wzrost liderów opozycji i rządu?

Wynika to wprost z bardzo pierwotnej, atawistycznej ludzkiej ciekawości. Jest to wynik silnej i nieodpartej, zakodowanej w nas psychologicznej potrzeby sprowadzenia znanej, podziwianej lub znienawidzonej postaci z piedestału, aby zwizualizować ją na poziomie ludzkim, z jej wadami, w normalnych, łatwych do oceny proporcjach, zupełnie takich, z jakimi spotykamy się w tramwaju lub sklepie.

Czy w potężnym roku 2026 i dobie sztucznej inteligencji wzrost ma jeszcze realne znaczenie podczas kampanii wyborczej?

Absolutnie i niezaprzeczalnie tak. Paradoksalnie, właśnie teraz, w dobie ultra-krótkich formatów wideo na TikToku, gigantycznej presji kamer z lotu ptaka i błyskawicznych cięć montażowych z przedwyborczych starć na żywo, doskonałe, wizualnie potężne proporcje sylwetki lidera stały się niezwykle pożądanym i kluczowym elementem bardzo cennego pierwszego wrażenia. Silny obraz nierzadko liczy się w kampanii bez porównania mocniej i szybciej niż jakikolwiek programowy dokument na dziesiątki stron.

Jak realnie ogromna różnica fizyczności i wzrostu niszczy dynamikę w debatach publicznych, toczących się w obiektywach mediów?

Wymusza ona na nerwowych reżyserach światła i realizatorach transmisji wielkie kombinacje planu zdjęciowego, na przykład szybkie, sztuczne dobieranie i docinanie niestandardowych kadrów na żywo. Ekipy potrafią także w pośpiechu montować różnej wielkości, stabilne pulpity drewniane dla prelegentów czy stosować platformy, aby skutecznie i maksymalnie złagodzić agresywną w odbiorze optyczną dominację wyższego uczestnika, i żeby widz nie odczuwał psychologicznego dyskomfortu podczas emisji widowiska.

Kto ostatecznie decyduje i zarządza całym wizerunkiem, wzrostem oraz postawą najpopularniejszych w kraju polityków w trakcie przedwyborczej gorączki?

Pracują nad tym profesjonalne, wysoko opłacane i niezwykle wąsko wyspecjalizowane agencje, wybitne zespoły spin doktorów, zaufani doradcy PR i eksperci z dyplomami od socjologii zachowań społecznych, których głównym i często wyłącznym celem bywa precyzyjne tuszowanie nawet tych najmniejszych niedoskonałości estetycznych każdego człowieka. Ci fachowcy nierzadko dbają dosłownie o najdrobniejszy estetyczny i wizualny aspekt każdego wystąpienia publicznego w przestrzeni publicznej.

Czy zwykły menedżer może w życiu w ogóle w jakiś bardzo sprytny sposób dodać sobie niewidocznie tych brakujących i tak drogocennych centymetrów bez żadnej pomocy chirurga i specjalistów?

Oczywiście, że tak, narzędzi jest mnóstwo. Od lat służy do tego odpowiednio dopasowany krawiecko i zaprojektowany pod bardzo określony typ budowy krój garnituru wyszczuplający boki, mocna, korygująca garbienie się codzienna postawa, a już w absolutnej i pilnej ostateczności można bez kłopotu użyć specjalnie formowanych, silikonowych ukrytych wkładek lub całkowicie podwyższonego spodu w skórzanym, markowym i drogim obuwiu premium przeznaczonym na salony i wyjątkowe negocjacje biznesowe.

Końcowe przemyślenia – wizerunek a polityczna walka

Widzicie więc doskonale, jak misternym i niezwykle złożonym psychologicznie mechanizmem jest wielki polityczny public relations. Kiedy analizujemy temat, wydawałoby się całkowicie błahy, jakim są centymetry ciała u czołowych reprezentantów sceny decyzyjnej, docieramy do serca machiny manipulacyjnej. Każdy mierzony centymetr nieuchronnie potrafi wręcz natychmiast stać się potężnym polem do bezprecedensowej publicznej i zajadłej dyskusji tysięcy obserwatorów w social mediach, na forach czy platformach z wideo. Nigdy nie zapominajcie jednakże o tym, że absolutnie najważniejsze na samym końcu politycznego cyklu weryfikacji jest to, co dany decydent ma realnie, merytorycznie i skutecznie do zaoferowania nam wszystkim, czyli całemu społeczeństwu budującemu ten kraj z każdym podatkiem. Kłamstwo wizerunkowe zawsze w długim okresie weryfikuje trudna rzeczywistość. Jeśli chcecie zdecydowanie dokładniej i mocniej zrozumieć na chłodno wszystkie tego typu techniki wywierania bardzo mocnego, wręcz atawistycznego wpływu ukrytego w obrazkach telewizyjnych i wiedzieć precyzyjnie, jak skutecznie nie dać się wciągnąć w medialne sztuczki i miraże wybitnych specjalistów od propagandy wizerunkowej, czytajcie koniecznie i weryfikujcie fakty z naszą redakcją polityczną, a na pewnej bazie wiedzy, śledźcie wszystkie nasze analityczne materiały. Koniecznie i bez krępacji dajcie też mocny znać poniżej w sekcji przeznaczonej specjalnie dla Was, zostawcie szczery i obszerny komentarz: czy Waszym osobistym zdaniem wzrost któregokolwiek współczesnego polityka w ogóle i obiektywnie rzecz biorąc nadal faktycznie wpływa na podświadome decyzje, czy będziecie zdolni pewnie poprzeć jego trudne postulaty i oddać na niego drogocenny, decydujący głos na kartce przy najbliższych wyborach parlamentarnych lub lokalnych prezydenckich!